Świadectwo energetyczne

Świadectwo charakterystyki energetycznej budynku (pot. certyfikat energetyczny) – termin oraz zawód certyfikator energetyczny wprowadzone zostały w polskim ustawodawstwie z dniem 1 stycznia 2009 r. jako wdrożenie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 16 grudnia 2002 r. dotyczącej jakości energetycznej budynków ( przekształcona 19 maja 2010r. w Dyrektywę 2010/31/UE). Celem Dyrektywy jest wypromowanie poprawy efektywności energetycznej budynku we Wspólnocie Europejskiej , biorąc pod uwagę zewnętrzne i wewnętrzne warunki budynku i opłacalność przedsięwzięć.

Świadectwo charakterystyki energetycznej, to wydany przez uprawnionego audytora dokument, który określa wielkość rocznego zapotrzebowania na energię niezbędną do zaspokojenia potrzeb związanych z użytkowaniem budynku lub lokalu, czyli energii na potrzeby ogrzewania, ciepłej wody, wentylacji, klimatyzacji i oświetlenia. W świadectwie charakterystyki energetycznej określa się wielkość zapotrzebowania na energię, wynikającą z przeznaczenia i standardu budynku oraz jego systemów instalacyjnych, określaną na podstawie stałych i obiektywnych cech lub dla określonego rodzaju budynków na podstawie zużycia energii. Świadectwo charakterystyki energetycznej ważne jest przez 10 lat. Po upływie tego czasu należy sporządzić nowe. Podobnie rzecz wygląda, gdy w wyniku przebudowy lub remontu budynku zmianie ulegnie jego charakterystyka energetyczna.

Świadectwo charakterystyki energetycznej zawiera nie tylko podstawowe dane budynku i wartości wskazujące na wielkość zużycia energii, ale też porównanie wskaźników analizowanego budynku z parametrami podanymi w WT 2014. Stąd też wszelkie rozbieżności między nimi stanowią wskazanie dla działań i usprawnień obniżających zapotrzebowanie energii.

Od 3 października 2014 roku świadectwa energetyczne wykonujemy zgodnie z najnowszym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw charakterystyki energetycznej. (Dz. U. z dnia 2 lipca 2014, poz. 888).

Rozporządzenie to zastępuje dotychczasowe rozporządzenie wydane w tej samej sprawie w 2008 roku i stanowi wdrożenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z 19 maja 2010 r w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.

Główne zmiany w stosunku do dotychczas obowiązującej metodologii:

  • Rezygnacja z podziału budynków na budynki z instalacją chłodzenia i budynki bez tej instalacji, natomiast wprowadzenie podziału na budynki wyposażone w proste i w złożone systemy techniczne,
  • Wprowadzenie – dla określonego rodzaju budynków możliwości obliczania charakterystyki energetycznej na podstawie faktycznie zużytej energii,
  • Inna niż dotychczas podstawa obliczania zużycia energii na potrzeby wentylacji (nie wg normy),
  • Inna niż dotychczas podstawa obliczania zużycia energii na potrzeby przygotowania ciepłej wody użytkowej (wg powierzchni użytkowej, a nie wg liczby osób),
  • Inna metoda obliczania zużycia energii na potrzeby oświetlenia wbudowanego,
  • Obowiązek wyznaczania dodatkowych wskaźników:
    • Emisji CO2,
    • Udziału energii odnawialnych w całości zużycia energii,
    • Obliczeniowej rocznej ilości zużywanego nośnika energii.

Wprowadza się także nowe wzory świadectw, w dalszym ciągu z „suwakiem" a nie z klasą energetyczną.